Szlak Pojezierzy Zachodnich: Trzcińsko Zdrój – Myślibórz
Szlak pojezierzy zachodnich
Trzcińsko Zdrój – Myślibórz
Jeśli podobają się Tobie treści prezentowane na tej stronie. Wesprzyj rozwój strony, klikając postaw kawę
W opisie znajdziesz.
To wszystko dla Ciebie
1. Panoramy 360 stopni
2. Przebieg szlaku
3. Informacje o oznakowaniu szlaku
4. Jak dotrzeć do szlaku
5. Dla kogo szlak jest przeznaczony
6. Atrakcje turystyczne
7. Nawierzchnia
8. Podsumowanie rodzajów nawierzchni
9. Opis szlaku
10. Galerię zdjęc
Wirtualna podróz
Konieczne kliknij i wyrusz w wirtualną podróż dzięki panoramom 360 stopni.
Przebieg szlaku
Krótka przerwa na reklamę
Jak oznakowano szlak
Cały przebieg tego odcinka szlaku posiada oznakowanie. Z powodzeniem możecie zaufać znakom szlaku. Są rozmieszczone gęsto i w newralgicznym punkcie ze zmianą kierunku trasy z pewnością ujrzycie kierunkową pomarańczową tabliczkę z liczbą 20. Tak, to właśnie pomarańczowe metalowe tabliczki stanowią oznakowanie tego szlaku. Mocowane zwykle do rur pionowych znaków drogowych, lub też jako samodzielny znak szlaku. Nie uświadczycie na tym szlaku znaków malowanych na drzewach
Każda podróż ma swój początek
Dojazd do szlaku
To, że szlak prowadzi w dużej części po nasypach dawnych kolejowych torowisk, z jednej strony jest ogromnym ułatwieniem dla rowerzysty. Z drugiej strony jest jednak utrapieniem, jeżeli chodzi o dotarcie w rejon szlaku, gdyż jedyna linia kolejowa to ta zlikwidowana. Jeśli planujecie dotrzeć pociągiem, to nabliższa stacja znajduje się kilkadziesiąt kilometrów od początku szlaku. Inne działające stacje kolejowe znajdują się już w znacznym oddaleniu od trasy. Mapka poniżej.
Dojazd autem nie stanowi problemu. Zarówno Myślibórz, jak i Trzcińsko Zdrój znajdują się wzdłuż drogi krajowej numer 26. Warszów.
Jesteś gotowy na przygodę ?
Dla kogo jest ten szlak
Trasę teoretycznie da się pokonać rowerem szosowym, ale są odcinki, gdzie asfalt jest fatalnej jakości i trzeba bardzo uważać, żeby nie zakończyć jazdy z dętką bez powietrza.
Odcinek brukowany, to zaledwie 0,2 km trasy i można ten odcinek przejść, prowadząc rower.
Dla rodzin z dziećmi przejazd jest dyskusyjny. Z jednej strony połowa dróg to bezpieczne ścieżki rowerowe. Z drugiej strony pozostaje jeszcze kolejna połowa, gdzie ruch odbywa się w ruchu ogólnym.
Większą część ruchu aut przejmuje droga krajowa w pobliżu, dlatego też na odcinkach w ruchu ogólnym, udział aut jest znikomy. Jeśli pojawia się jakieś auto, to raczej lokalnego mieszkańca. Zapewne na mały udział aut ma też wpływ fatalna nawierzchnia dróg asfaltowych.
Ten odcinek szlaku, to część głównego szlaku tzw. Szlaku Pojezierzy Zachodnich. Jest to idealny przykład szlaku stworzonego pod długodystansowe wyprawy, i raczej w tych kategoriach należy rozpatrywać użyteczność tego szlaku.
Atrakce turystyczne
Graficzne przedstawienie nawierzchni szlaku
Nawierchnia
Szlak Pojezierzy Zachodnich: Trzcinsko-Zdrój – Myślibórz
Długośc opisywanego odcinka
Typy dróg:
Asfaltowe drogi rowerowe:
Drogi lokalne
Drogi drugorzędowe
Obszary leśne
Obszary bezleśne
Skrócony opis szlaku
Trzcińsko Zdrój
Rozpoczynamy na ścieżce rowerowej w pobliżu Trzcińska Zdrój. Przekraczamy mostek na jednym z cieków wodnych i następnie na kolejnym cieku o nazwie Różyca. Na skrzyżowaniu z ulicą o nazwie Polna jedziemy prosto i docieramy do dworca kolejowego Trzcińsko Zdrój. Dworzec ten jest zlokalizowany spory kawałek od zwartej zabudowy miasteczka. Widoczne po lewej stawy rybne powstały ze spiętrzenia rzeczki Tywa.
Góralice
Przed nami miejscowość Góralice. Skręcamy w prawo ze ścieżki rowerowej na drogę asfaltową. Jest to sporej wielkości wieś licząca około 500 mieszkańców. Przejeżdżamy obok kościoła świętego Stanisława biskupa i męczennika, w Góralicach. Przejeżdżamy obok cmentarza, a następnie opuszczamy tę wieś asfaltową drogą. Niestety, asfalt ten ma już za sobą swoje najlepsze dni — jest pełen wyrw i miejsc, gdzie nieudolnie łatano tę nawierzchnię. Plus jest taki, że ruch samochodów jest znikomy. Nic dziwnego, każdy unika takiej nawierzchni.
Dobropole
Ukształtowanie terenu robi się ciekawe. Na swej trasie raz po raz napotykamy kolejne pagórki. Raz trzeba docisnąć pod górę, a raz pędzimy w dół szybkimi zjazdami. Za kolejnym zakrętem pojawia się miejscowość Dobropole. Jadąc prosto, zobaczymy takie atrakcje jak kościół pod wezwaniem Matki Boskiej Różańcowej. We wsi znajdują się ruiny pałacu wybudowanego w stylu barokowym w latach 1760–1770. W pałacu mieszkał zarządca dóbr majątku należącego do rodziny Fonsydowów ze stołecznej. W sąsiedztwie ruin zachował się zaniedbany park dworski. Na skrzyżowaniu skręcamy w prawo i opuszczamy tę wieś
ścieżka przy bruku
Wydawać by się mogło, że jesteśmy skazani na kolejne kilometry fatalnego asfaltu, ale bardzo szybko pojawia się ścieżka rowerowa. Po lewej stronie mam brukowaną drogę polną. Gdyby trzeba było nią jechać, to nieźle by nas na niej wytrzęsło, a prędkość, jaką byśmy mogli na niej rozwinąć, z pewnością nie byłaby imponująca. Brawo dla budowniczych tej trasy, że nitka asfaltu idealnie wkomponowuje się pomiędzy zadrzewieniami śródpolnymi. Nie poszli na łatwiznę i nie wycięli tych drzew, tylko poprowadzili drogę rowerową nieco slalomem, ale oszczędzając drzewa.
pniów
Czeka nas długi i przyjemny zjazd pośród łąk i pól. Jeżeli macie ochotę na kolejne ruiny pałacu, to skręcając w lewo do Czernikowa, znajdziecie taką atrakcję, a także jezioro. Ścieżka rowerowa, którą podróżujemy, liczy sobie prawie 5 km. Jeżeli wcześniej mieliście styczność z niemieckimi Radwegami, to tutaj będziesz mieli wrażenie, że trafiliście na niemieckie ścieżki rowerowe, gdzie tam normą jest prowadzenie rowerowych dróg pośród łąk i pól, a w Polsce jest to jeszcze nowością.
Wszystko co dobre szybko się kończy. Tak też jest z tą ścieżką rowerową. Z asfaltu wjeżdżamy na bruk i wkraczamy do miejscowości Pniów
pniów
Na głównym skrzyżowaniu kierujemy się prosto i wkraczamy na asfalt, ale asfalt tak marnej jakości, że nie odczujemy większej różnicy pomiędzy brukową a asfaltową nawierzchnią. Na pierwszym rozwidleniu kierujemy się prosto. Teraz asfalt jest już lepszej jakości. Na kolejnym rozwidleniu trzymamy się prawej strony. Przejeżdżamy przez niewielki obszar leśny, dość stromo pod górę.
rościn
Docieramy do miejscowości Rościn. Z pewnością trasę tą można nazwać szlakiem ruin, gdyż po prawej kolejny pałac w ruinie. Pałac wybudowany został w drugiej połowie XIII wieku przez rodzinę von Bredow, przebudowany w drugiej połowie XIX wieku. Kościół został wzniesiony w drugiej połowie XIII wieku. Jest budowlą salową sytuowaną na planie prostokąta i nakrytą dwuspadowym dachem. Po lewej tafla jeziora Rościńskiego. Z pomostu można się przyjrzeć jemu nieco bliżej.
rościn
Jedziemy drogą pośród mokradeł. Teraz czeka nas jeden z dłuższych podjazdów na trasie. Przy zabudowaniach należących do wsi Nawrocko skręcamy w prawo. Asfaltowa droga kończy się, ale dla nas otwierają się nowe perspektywy. Po skręceniu w lewo, po kolejnych 600 m przejeżdżamy pod mostem. Jeżeli uważacie, że most był charakterystyczny dla linii kolejowej, to tak, macie rację. Ponownie wkroczyliśmy na nieczynną linię kolejową, która została wyasfaltowana i zamieniona na ścieżkę rowerową.
myślibórz
Pomarańczowa tabliczka informuje, że Myślibórz coraz bliżej. Przyjeżdżamy przez kolejne po sobie dwa skrzyżowania. Przekraczamy most na Kanale Wierzbnickim. Na liczniku rowerowym pojawia się okrągła liczba: 60 km. Ta odległość też wyznacza jedno z większych miast na naszym szlaku — Myślibórz.
Na rondzie skręcamy w lewo w ulicę Cienistą. Po kolejnych 100 metrach skręcamy w prawo w parkowe aleje. Docieramy do Ślimaczej Górki. Nazwa pochodzi od spiralnej, ślimakowej ścieżki, którą dawniej wchodziło się na szczyt wzniesienia. Jest to doskonały punkt widokowy na ujście rzeki Myśli do Jeziora Myśliborskiego.
Tutaj też kończy się opis tego odcinka szlaku.
Galeria
Galeria
Świnoujście – Dziwnów
